به جای انتقال رنج ها، آگاهی را منتقل کنیم
من حاضر نیستم بپذیرم که رنج‌های درک نشده نسل ما، میراث نسل بعدِ من باشد.
من از بیرون این نسل حرف نمی‌زنم.
من خودم فرزند همین نسل هستم.
نسلی که خیلی زود بزرگ شد.
خیلی زود مسئولیت داشتن را آموخت .
خیلی زود یاد گرفت از خودش بگذرد .
نسلی که برای ساختن زندگی جنگید، صبر کرد، تحمل کرد و بارهای زیادی را به دوش کشید.
نسلی که فداکاری را خوب یاد گرفت و تبدیل به فضیلت شد، اما کمتر کسی به او یاد داد چگونه ریشه رنج هایش را بشناسد و چگونه به جای چسب زخم زدن و پنهان کردن زخم‌هایش ، مرحم آن را پیدا کند، چگونه با ترس‌هایش روبه‌رو شود و چگونه چیزی فراتر از قربانی بودن را ، به نسل بعد منتقل کند.
می‌خواهم به عنوان یک دهه 60 ای که امروز در مقام مادر یا پدر مسئولیت تربیت نسل بعد از خود را داریم صحبت کنم و با این سوال که
وقتی سفر ما در این کره خاکی به پایان برسد، چه چیزی را میراث خود خواهیم گذاشت؟
که فراتر از ثروت، موفقیت و جایگاه اجتماعی برای فرزندانمان باشد؟
نه حساب‌های بانکی.
نه مدارک تحصیلی.
نه خانه‌هایی که ساختیم.
نه پولی که به جا گذاشتیم.
نه عنوان‌هایی که گرفتیم.
بلکه انسانی که از فرزندانمان ساختیم از ما به میراث خواهد ماند.